
Έμεινε αήττητος από το 1982 έως το 1987. Τότε έχασε στον τελικό του πρωταθλήματος Σοβιετικής Ένωσης με 1-0 στα σημεία. Από την επόμενη μέρα άρχισε να χτίζει ένα νέο, ακόμη μεγαλύτερο σερί που κράτησε 13 ολόκληρα χρόνια. Πείραμα ή όχι, κέρδισε διαδοχικά χωρίς να χάσει αγώνα (και για χρόνια χωρίς καν να παραχωρήσει πόντο) 3 χρυσά Ολυμπιακά μετάλλια, 9 Παγκόσμια Πρωταθλήματα, 12 Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα και 2 Παγκόσμια Κύπελλα.
Ρόκι στο… ανάποδο
[ads4]
[ads3]
Στην Ατλάντα το 1996 το σκηνικό έμοιαζε έτοιμο για την πρώτη ήττα του Καρέλιν σε μεγάλη διοργάνωση. Ένας τραυματισμός στον ώμο τον έκανε να φαίνεται πιο ευάλωτος από ποτέ. Στον τελικό θα αντιμετώπιζε τον Ματ Γκαφάρι, έναν Αμερικανό ιρανικής καταγωγής που έδειχνε ικανός να βάλει τέλος στην κυριαρχία του, μπροστά στα μάτια των συμπατριωτών του. Σαν να βλέπεις Ρόκι από την ανάποδη, πάντως, ο Ρώσος ήταν αυτή τη φορά που υποχρέωνε το κοινό να υποκλιθεί στην ανωτερότητά του…
Ε, όχι και αρκούδα
Απολύτως αναμενόμενα, ένα από τα παρατσούκλια που τον ακολουθούσαν κατά τη διάρκεια της καριέρας του ήταν «αρκούδα». Οι άνθρωποι απλά προσωποποιούσαν και περιέγραφαν αυτό που έβλεπαν. Εκείνο που δεν μπορούσαν να διαπιστώσουν από μακριά ήταν η ευγένειά του, οι καλοί τρόποι, ο συνεσταλμένος τρόπος με τον οποίο μιλούσε. Δεν μπορούσαν να φανταστούν καν την αγάπη του για την όπερα και την κλασική μουσική. Ούτε να διανοηθούν ότι έγραφε ποίηση. Πέρα, όμως, από την αθλητική και την καλλιτεχνική διάσταση της προσωπικότητάς του, υπήρχε και μία ακόμη. Η επιστημονική. Έχει αποφοιτήσει από 3 διαφορετικές σχολές (Ινστιτούτο Μεταφορών του Νοβοσιμπίρσκ, Ακαδημία Φυσικής Αγωγής της Σιβηρίας και το Πανεπιστήμιο της Αγίας Πετρούπολης).
Επιπλέον τελείωσε τη Νομική, έκανε διδακτορικό και διατριβή επί υφηγεσία, συγγράφοντας πρωτότυπες δημοσιεύσεις πάνω στο πεδίο του. Καμία αρκούδα και φυσικά κανένα πείραμα δεν θα μπορούσε να τα πετύχει όλα αυτά. Γεγονός το οποίο εκτίμησε ο Πούτιν ο οποίος τον έχει εντάξει στο στενό κύκλο των πολιτικών φίλων του…
Σαν να ήθελε πάντως να αποδείξει πως ο Νταλί είχε δίκιο όταν έκανε λόγο για την «ουτοπία της τελειότητας», ο Καρέλιν δεν είναι τέλειος. Η τρωτή φύση του που για χρόνια είχε πέσει σε ύπνο, βγήκε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2000. Εκείνη τη μέρα που έχασε (με απόφαση που προκάλεσε πολλές συζητήσεις) από τον Ρουλόν Γκάρντνερ, δίνοντάς του την ευκαιρία στις τόσες απίστευτες ιστορίες που μπορεί να διηγείται, να προσθέσει ακόμη μία. Την πιο απίστευτη και εντυπωσιακή από όλες. Για τη στιγμή που ο «άνθρωπος» νίκησε το «πείραμα».