

Είναι ένα έργο τέχνης που δεν χρειάζεται συστάσεις: Η «Κραυγή» του Έντβαρτ Μουνκ αποτελεί μία από τις γνωστότερες αναπαραστάσεις των μοντέρνων καιρών που συμβολίζει την κραυγή του μοναχικού ανθρώπου.
Ο πίνακας που φιλοτεχνήθηκε το 1893 θεωρείται ως αριστούργημα του εξπρεσιονισμού και γεννά δυνατά συναισθήματα στον θεατή. Πολλές είναι οι θεωρίες που υπάρχουν για το νόημα της «Κραυγής» με επικρατέστερη πως ο πίνακας απεικονίζει το δράμα του μοναχικού ανθρώπου που δεν έχει κανέναν και ουρλιάζει σε έναν κόσμο τρικυμιώδη, στο χάος.
Συμβολίζει το ανθρώπινο είδος κάτω από τη συντριβή του υπαρξιακού τρόμου; Θέλει να μας κάνει να συμπάσχουμε με το δράμα του άντρα; Λειτουργεί ως αλληγορία για την περιβαλλοντική μόλυνση; Μιλάει για μια αγχώδη παραίσθηση; Ή μήπως κάτι άλλο συμβαίνει; Όπως υποθέτει η μετεωρολόγος Helene Muri του Πανεπιστημίου του Όσλο, η απάντηση βρίσκεται στο τι είναι αυτό που φοβάται τόσο πολύ ο άντρας.

Η μετεωρολόγος και η ομάδα της παρουσίασαν τη θεωρία τους σε ένα συνέδριο της Ευρωπαϊκής Γεωεπιστημονικής Ένωσης στη Βιέννη, κατηγορώντας για τη φρίκη που νιώθει ο άντρας του Μουνκ τα… σύννεφα. Ο ζωγράφος είχε γράψει στο ημερολόγιό του για τη μέρα που ενέπνευσε τον πίνακα περί ενός «φλεγόμενου ουρανού» που «ξαφνικά έγινε κατακόκκινος» και «κρεμόταν σαν αίμα και ξίφος πάνω από την πόλη» (Όσλο).
Για να καταλήξει πως «καθόμουν εκεί τρέμοντας από άγχος». Οι περιγραφές του Μουνκ θύμισαν πολύ στη μετεωρολόγο τα μαργαρώδη νέφη, τα πολύχρωμα πολικά (στρατοσφαιρικά) σύννεφα που μοιάζουν να ιριδίζουν δηλαδή και δεν είναι καθόλου ασυνήθιστα στις παγωμένες θερμοκρασίες της Νορβηγίας.
Παρά το γεγονός ότι η μετεωρολόγος επιμένει στην υπόθεσή της, κρατά μικρό καλάθι, μιλώντας απλώς για «μεγάλη πιθανότητα να υπήρχαν μαργαρώδη σύννεφα στο φόντο της εμπειρίας του Μουνκ στη φύση και της θρυλικής ‘‘Κραυγής’’»…