
Η μητέρα μου πέθανε από καρκίνο του τραχήλου της μήτρας όταν ήμουν ακόμα πολύ μικρή.
Είμαι στα 30 τώρα και ακόμα προσπαθώ να διαχειριστώ αυτή την απώλεια καθώς προχωράω στη ζωή μου. Έζησα το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου χωρίς τη μητέρα μου, αλλά ακόμα μου λείπει.
Κι αυτά είναι τα 3 πράγματα που έμαθα από τότε που την έχασα:
1. Η θλίψη δεν είναι γραμμική κι ούτε εκφράζεται αποκλειστικά με δάκρυα.
Όταν σου έχουν στερήσει κάποιον που αγαπάς, η καρδιά σου έχει σπάσει σε χιλιάδες κομμάτια. Είναι φυσιολογικό να πενθείς, αλλά όλοι το κάνουμε διαφορετικά. Η θλίψη μπορεί να εκφραστεί με θυμό, με λύπη, με ενοχές και κάποιες φορές με ηρεμία και ειρήνη. Είναι απρόβλεπτη και πολλές φορές κουραστική.
Έκλαψα όταν πέθανε η μητέρα μου, έκλαψα στην κηδεία όταν η σχολική χορωδία τραγουδούσε το “Be Not Afraid.” Στα χρόνια που ακολούθησαν δεν έκλαψα πολύ, τουλάχιστον όχι άμεσα, σαν αποτέλεσμα του θανάτου της, αλλά σίγουρα εμμέσως σχετίζοντάς το με αυτόν. Σίγουρα ένιωσα φόβο και θυμό και άλλα πράγματα που σχετίζονταν με την απώλεια. Ώσπου η θλίψη με χτύπησε σαν μια πέτρα στο κεφάλι μια μέρα στα 20 μου. Ένας συμπονετικός φίλος με είχε ρωτήσει για τη Μαμά και δεν είχα μιλήσει για εκείνην σε κανέναν εκτός οικογένειας. Τότε, ξέσπασα. Ήταν μια καλή στιγμή να ανακουφιστώ. Με τα χρόνια είχα περάσει από πολλά στάδια πένθους.
Η μέρα της μητέρας δεν ήταν ποτέ εύκολη. Το να δοκιμάζω νυφικά χωρίς τη μαμά μου, μου έβγαλε πολλά έντονα συναισθήματα απώλειας. Κάποιες φορές με χτυπάει σκληρά, εκεί που όλα είναι καλά κι είναι μια κανονική μέρα, με χτυπάει και μου αφαιρεί κάθε χαρούμενη σκέψη. Μπορεί μια μητέρα να είναι στο δοκιμαστήριο δίπλα με την κόρη της και να δοκιμάζουν ρούχα μαζί, θαυμάζοντας η μία την άλλη. Ή όταν ακούω από μια φίλη μου να μου λέει ότι θα πάει για γεύμα με τη μαμά της κι εγώ δεν μπορώ καν να φανταστώ πώς είναι κάτι τέτοιο. Νιώθω ένα βάρος στο στήθος και το στομάχι μου είναι κόμπος. Αλλά δεν τελειώνει ποτέ. Το πένθος μου πηγάζει από την απώλεια κάποιου που αγαπούσα τόσο βαθιά. Έχω μάθει να αναλύω τα συναισθήματα που νιώθω, την αγάπη, τον πόνο την απώλεια.
2. Δεν μπορείς να αντικαταστήσεις έναν άνθρωπο.
Κανείς δεν μπορεί να αντικαταστήσει τη μητέρα σου. Ο καθένας μας αγαπάει τη μητέρα του με τον μοναδικό τρόπο του. Νοιάζονται όταν είμαστε άρρωστοι, προσπαθούν να μας καθοδηγήσουν με τον πιο σωστό τρόπο, μας ακούν και μας αγαπούν άνευ όρων. Είμαστε για τη μητέρα μας προτεραιότητα και το νιώθουμε, το ξέρουμε ακόμα και αν εκείνη δεν το λέει ποτέ.

Όταν γεννήθηκα υγιής, η μητέρα μου ήταν τόσο χαρούμενη και μου έχουν πει ότι με αποκαλούσε το μικρό της αγγελάκι. Με κουβαλούσε 9 μήνες στην κοιλιά της. Από όταν γεννήθηκα, είχαμε ένα δεσμό άρρηκτο και με ήξερε όσο κανείς από το πρώτο δευτερόλεπτο της ύπαρξής μου. Έτσι, δεν μπορείς να αντικαταστήσεις έναν άνθρωπο που σε έχει αγαπήσει πιθανότατα περισσότερο κι από τον ίδιο τον εαυτό του. Η χαρά στα μάτια της όταν με είδε, η ζεστασιά των χεριών της όταν με αγκάλιασε κι ο πόνος στα μάτια της όταν έπρεπε να πούμε αντίο, όλα αυτά είναι τρόποι για να θυμάμαι την βαθιά αγάπη που μου είχε.
Η Μαμά ετοίμαζε πάντα σνακ για το σχολείο, ονόμαζε τα κεκάκια με το όνομά μου γιατί ήταν τα αγαπημένα μου και μου έκανε εκπλήξεις, αγοράζοντάς μου την πιο τέλεια κούκλα όταν ήμουν μικρή. Έφτιαχνε τα παιχνίδια μου όταν χαλούσαν, μου μάθαινε τρόπους και πώς να στέκομαι σωστά, μου σκούπιζε τη μύτη όταν ήμουν άρρωστη και τα μάτια όταν έκλαιγα.
Σήμερα, ψάχνω στους ανθρώπους πολύ συγκεκριμένα πράγματα. Ψάχνω για ζεστασιά, για συμπόνοια, για λάμψη και για την ευγένεια εκείνη που θυμάμαι στη μαμά μου. Ψάχνω για χιούμορ, την ακεραιότητα του χαρακτήρα και τη φωνή της λογικής, γιατί όλα αυτά είναι τα χαρακτηριστικά της μαμάς μου. Αλλά δεν είναι ποτέ το ίδιο. Δεν θα ξαναϋπάρξει άλλη Μαμά. Σε κανένα επίπεδο δεν μπορεί να αναπληρωθεί το κενό που άφησε.
3. Υπάρχουν άνθρωποι που θα αγαπήσεις και θα σε αγαπήσουν.
Οι συγγενείς και οι φίλοι θα σε αγαπήσουν. Ίσως να μην ξέρουν ακριβώς τις ανάγκες σου ή πώς να στις καλύψουν, αλλά σίγουρα αξίζει να τους βάλεις στη ζωή σου. Κάθε άνθρωπος παλεύει με τα δικά του προβλήματα. Ίσως, οι συγγενείς να μην μπορούν να σε αγαπήσουν ή να είναι εκεί για σένα και να πρέπει να ψάξεις κάπου αλλού, κάπου που ίσως νομίζεις πως δεν θες ή δεν φτάνεις, αλλά θα πρέπει να το κάνεις για να βρεις ανθρώπους που θα σε αγαπάνε πραγματικά. Υπάρχει εκεί έξω κάποιος που θα σε αγαπήσει και θα έχει ανάγκη να τον αγαπήσεις κι εσύ.
Είχα την τύχη να έχω τον πιο καλό και αφοσιωμένο πατέρα, που έδωσε σε εμένα και τον αδερφό μου όλη τη φροντίδα και την αγάπη που είχαμε ανάγκη. Ο μπαμπάς μου είναι τόσο πολύτιμος για μένα. Με παίρνει τηλέφωνο για να ακούσει τα νέα μου και να μου πει τα δικά του. Ανησυχεί όταν δεν είμαι καλά και είναι χαρούμενος όταν με νιώθει χαρούμενη. Ακούει τις ανησυχίες μου και έχει εμπιστοσύνη ότι θα πάρω τη σωστή απόφαση. Με το να με αγαπάει τόσο και να με νοιάζεται, υπήρξε μοναδικό στήριγμα στην απώλεια. Έχω, επίσης, τον πιο υπέροχο αρραβωνιαστικό που με αγαπάει απίστευτα πολύ, αλλά και φίλους που ξέρω ότι νοιάζονται πραγματικά για εμένα.
Είχα την τύχη να έχω μια όμορφη οικογένεια, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα έψαχνα και αλλού για αγάπη. Επανασυνδέθηκα με φίλους μετά από χρόνια απόστασης. Το να έχεις ανθρώπους να αγαπάς είναι θεραπευτικό. Ανακάλυψα κοινά σημεία με άλλους ανθρώπους και ανοίχτηκα σε νέες φιλίες. Ήμουν νηπιαγωγός για 10 χρόνια. Λάτρεψα τα παιδιά για τα οποία ήμουν υπεύθυνη και σε αντάλλαγμα πήρα τη δική τους αγάπη. Με το να δίνεις αγάπη, προσκαλείς την αγάπη στη ζωή σου. Δοκιμάστε τον εθελοντισμό ή να δουλέψετε σε ένα σχολείο ή νοσοκομείο, γιατί παντού υπάρχουν άνθρωποι που έχουν ανάγκη την αγάπη μας.
Ο κόσμος μας είναι τόσο μεγάλος και παράλληλα τόσο μικρός στα χρόνια της τεχνολογίας. Μπορούμε να φτάσουμε ακόμα και φίλους σε άλλες ηπείρους.
Η μητέρα μας ήταν ο πρώτος άνθρωπος που μας δίδαξε το πραγματικό νόημα της αγάπης. Προς τιμήν της, λοιπόν, ας δώσουμε αγάπη όπου μπορούμε.