
«Η γυναίκα μου και εγώ έχουμε δύο σκυλιά από πριν καν παντρευτούμε. Το δικό της είναι ένα pitbull/labrador ονόματι Zack και οφείλω να ομολογήσω ότι με μισούσε! Έτσι λοιπόν, όταν γεννήθηκε η κόρη μας, της είπα «Αν έστω στραβοκοιτάξει το μωρό, έχει φύγει!».
Δυστυχώς, μια μέρα κάτι παλιόπαιδα από τη γειτονιά τον δηλητηρίασαν. Ήταν μια από τις πιο δύσκολες ημέρες της ζωής μας… Το να βλέπω την κόρη μου να αποχαιρετά τον αγαπημένο της σκύλο ενώ κείτονταν στο πάτωμα της κουζίνας, μας ράγισε την καρδιά…
Στις 20:00 το ίδιο βράδυ, η μικρή πήγε προς τη σκάλα γιατί ήταν η ώρα για ύπνο. Ήταν η πρώτη φορά που συνειδητοποιήσαμε τι συμβαίνει. Ύστερα από 5 ολόκληρα χρόνια, ο Zack δε θα τη συνόδευε μέχρι το κρεβατάκι της. Κοίταξε εμένα και τη μητέρα της και στο πρόσωπό της ήταν ζωγραφισμένη η φρίκη και ο πανικός.

Μόνο τότε, ο δικός μου σκύλος που επίσης λάτρευε την κόρη μας αλλά δεν ήταν στα «κυβικά» του Zack, σηκώθηκε, πήγε δίπλα της και τη σκούντηξε με το κεφάλι του. Έβαλε τα μπροστινά του πόδια στη σκάλα και την κοίταξε στα μάτια. Ανέβηκαν μαζί τη σκάλα, με τη μικρή μου να τον κρατάει σφιχτά αγκαλιά…
Για τα επόμενα 6 χρόνια, οπότε και ο Sam πέθανε, την περίμενε κάθε βράδυ δίπλα στη σκάλα…«