Μπρος στη σέλφι, τί είναι ο μαραθώνιος;

Μπρος στη σέλφι, τί είναι ο μαραθώνιος; - Κεντρική Εικόνα

Γυρνώντας αργά το βράδυ από τη δουλειά, και αφού είχε προηγηθεί το πρωινό τρέξιμο των 10 χλμ στον κλασσικό μαραθώνιο, διάβασα μερικά σχόλια στο facebook που ομολογώ ότι θα μπορούσα να τα είχα γράψει εγώ πέρυσι. Αφορούσαν στις σέλφι φωτογραφίες που βγάζουν οι δρομείς μετά το τέλος του αγώνα τις οποίες ποστάρουν περιχαρείς στα κοινωνικά δίκτυα και που είναι τόσες πολλές που θα ”λεγε κανείς πως τρέχουν ξεκάθαρα λόγω… μόδας και αυτοπροβολής.

Loading...

Γράφει η Ραφαέλλα Ράλλη

rr-5253

Κατά τους διοργανωτές, φέτος οι συμμετέχοντες συνολικά στις διαδρομές ξεπέρασαν τις 50.000, άσχετα αν με τα δικά μου μάτια φάνηκαν πολύ λιγότερες. Ίσως αρκετοί από αυτούς δεν κατάφεραν να βρουν το δρόμο για το Ζάππειο (τους πλάκωσε το πάπλωμα;), κάποιοι έτσι κι αλλιώς είχαν διαφορετικό σημείο εκκίνησης (βλ. Μαραθώνας), ενώ πάντα υπάρχει η προοπτική να έχει αυξηθεί η μυωπία μου ή να μην έχω σωστή κρίση καθότι άπειρη. Αφού λοιπόν το κείμενο αυτό το υπογράφει κάποια που μέχρι το 2015 είχε δεύτερες σκέψεις όσον αφορά στο κομμάτι «της εμποροπανήγυρης, της οποίας τον χαρακτήρα τείνει να υιοθετήσει με την υπερπροώθησή του αυτός ο θεσμός» (δικά μου λόγια), κατοχυρώνεται με μιας πως όσα έπονται εμπεριέχουν σκέτες σκέψεις που απορρέουν και από τα δύο -ας τα πούμε- «στρατόπεδα».

rr-5096

Οι (συχνά κακοί) «ξένοι» ισχυρίζονται πως δεν πρέπει να κρίνουμε ένα βιβλίο από το εξώφυλλό του, εμείς από την άλλη, τονίζουμε ότι: «τα φαινόμενα απατούν», «μην κρίνεις για να μην κριθείς», «βλέπεις το δέντρο και χάνεις το δάσος». Όποια εκδοχή από τις προαναφερθείσες κι αν διαλέξεις πάντως, στην προκειμένη περίπτωση πέφτεις μέσα. Δεν πρόκειται να αντιληφθείς πόσο προσβλητική είναι η ταμπέλα του «μαϊντανού» που τοποθετούν οι «απ” έξω» στους σύγχρονους Λούηδες, αν δεν το ζήσεις ο ίδιος. Είτε έτρεξες τα 5, είτε τα 42, τα 21, τα 10 -ακόμη και τα 2 βρε αδερφέ, όσα κι αν είναι- επειδή σε πρόδωσε η καρδιά σου ή η κούρασή σου.

Πράγματι, οι διασημότητες που παίρνουν μέρος χορηγούμενες, αποτελούν κινούμενους κράχτες, δεν αντιλέω. Και πράγματι (Ε), μικρή μερίδα αυτών ενδέχεται να αρκείται σε μία πλασματική συμμετοχή που συνοψίζεται στην παρουσία της στη διοργάνωση, ας μην είμαστε και εντελώς ανυποψίαστοι. Η χαρά ωστόσο, της συμμετοχής του ανθρώπου που μένει στο διπλανό σου διαμέρισμά ή στην άλλη άκρη της Ελλάδας ή του κόσμου (!) σε κάτι τόσο μαζικό δεν υπολογίζεται μέσω των likes της αναμνηστικής φωτογραφίας που θα βγάλει και μπορεί να ποστάρει μετά. Στόχος παραδόξως, δεν είναι τo insight και το αντίκτυπο στα κοινωνικά δίκτυα.

15064948_1038139892974478_1584955013_o

Θυμάμαι χθες, κάπου εκεί στα 2 πρώτα χιλιόμετρα να μου κόβεται η ανάσα από τη συγκίνηση, διότι δίπλα μου αγωνιζόταν ένας πατέρας σπρώχνοντας την καθισμένη στο αναπηρικό της αμαξίδιο κόρη του. Η επόμενη σκέψη ήταν «Ραφ μην κλάψεις, δε θα αναπνέεις καθόλου μετά από τον πρώτο λυγμό». Τα 6 αρχικά χιλιόμετρα εντωμεταξύ, επιφυλάσσουν ορισμένες ύπουλες εξαντλητικές ανηφόρες, πριν τη χαρακτηριστική στροφή που σε «γυρνάει» με ορίζοντα το Καλλιμάρμαρο. Το ίδιο περίπου σκηνικό επαναλαμβάνεται για άλλο λόγο λίγα τετράγωνα πιο κάτω, στη θέα μιας μαμάς να αναπτύσσει ταχύτητα (!) με τη νεογέννητη κόρη της στο καροτσάκι και το βρέφος να χαμογελάει μακάριο, σα να είχε πλήρη συνείδηση της εμπειρίας που εντός ολίγων χρόνων θα της εξιστορεί υπερήφανη η δραστήρια μάνα.

Κι ύστερα το δικό μου “challenge accepted” να κουδουνίζει στο μυαλό μου: εντελώς απροπόνητη -την αργκώ «παλτό» την έχεις ακούσει άραγε;- και με ένα πολύ σοβαρό τραυματισμό του αριστερού ποδιού έναμιση χρόνο πριν στο ενεργητικό μου, αποφάσισα τελευταία στιγμή να πάω στα 10 χλμ, σχεδόν ξυπόλητη στα αγκάθια, διότι «είμαστε πιο δυνατοί από κάθε σακάτεμα». Το «μπορώ» συχνά είναι πιο ηχηρό από τη σιωπή που προσθέτει το στερητικό «δεν» μπροστά του. Όταν πια με τον τερματισμό ο φόβος αποδεικνύεται αποκύημα της ανασφαλούς φαντασίας, μία αναμνηστική φωτογραφία που θα στο θυμίζει όποτε η μνήμη σου δε θα ”ναι συνεργάσιμη, φυσικά και έχει λόγο ύπαρξης.

Το συναισθηματικό φορτίο του καθενός δεν αναρτάται σε πίνακες ανακοίνωσης για να αποφανθούμε οι καλοθελητές ποιος τρέχει με ουσιαστικό κίνητρο και ποιος όχι. Αντίστοιχα, δεν υφίσταται κινητρόμετρο σύμφωνα με το οποίο καθορίζονται και κρίνονται δεκτές ή όχι οι συμμετοχές. Η ποινικοποίηση άλλωστε, του «θέλω να βγω να το φωνάξω να το πω» δεν επιτεύχθηκε ούτε στα χρόνια που το μελωποίησε ιδανικά η αείμνηστη Τζένη Βάνου.

rr-5065

Είναι τουλάχιστον υπέροχο να αντικρύζεις, έστω και με την άκρη του ματιού σου αγνώστους που κατέβηκαν να σε εμψυχώσουν, είναι πραγματικά εκπληκτικό πόση ικανοποίηση μπορεί να αποφέρει μία είσοδος σε ένα γεμάτο Καλλιμάρμαρο με χιλιάδες εν μέρει συμπάσχοντες, είναι εξαιρετικά λυτρωτικό να διαπιστώνεις πως μοναδικός σου αντίπαλος στη συγκεκριμένη μάχη στην οποία σε έσπρωξες είναι ο εαυτός σου και ναι -εσένα καλό είναι να μπορείς να σε χαλιναγωγείς, να σε οδηγείς, να σε νικάς.

Πρόκειται για ξεκάθαρη ενδυνάμωση με ενέσεις αυτοπεποίθησης χωρίς παράπλευρες απώλειες, ακόμα και στη φάση που το πάθημα χρειαστεί να γίνει μάθημα. Στην τελική, αν σε όλους μας αναλογούν 15 λεπτά δημοσιότητας, ποιος δικαιούται να στα απαγορεύσει;

 

athens classic marathon 2016μαραθώνιοςκλασσικός μαραθώνιος 2016δρομέαςμαραθώνιος της Αθήνας ο αυθεντικός34ος Μαραθώνιος


Πηγή

Διαβάστε περισσότερα...
Loading...