
Πρόσφατα, ένας άνθρωπος που ονομάζεται Mark βρήκε έξω από ένα κτίριο, στο Pasco County της Florida, κάτι που τον ξάφνιασε. Είδε δύο μικρά αγόρια, τα οποία ήταν βρώμικα, ντυμένα μόνο με πάνες, να κάθονται σε ένα σωρό από σκουπίδια.
Όπως αποδείχθηκε, τα αγόρια ήταν αδέλφια. Το ένα ήταν 7 μηνών και το άλλο 2 ετών. Η οικογένειά τους ήταν άστεγη και ζούσαν σε μια σκηνή στο δάσος.
Ο πάστορας Ronnie Stewart και η σύζυγός του Krystal άκουσαν για τα παιδιά και συνειδητοποίησαν ότι ανήκαν στην ίδια οικογένεια που συχνά έτρωγε στο συσσίτιο της εκκλησίας. “Ράγισαν οι καρδιές μας όταν τους είδαμε,” γράφει η Krystal. “Αρχίσαμε να φανταζόμαστε τη στιγμή που τα αγόρια θα κοιμόντουσαν σε ένα ζεστό σπίτι.”
Παρά το γεγονός ότι ο Ronnie και η Krystal έχουν ήδη τρία παιδιά, ήξεραν ότι δεν μπορούσαν να αφήσουν τα άστεγα αγόρια να υποφέρουν. Έπεισαν τους γονείς να τους να τους αφήσουν να πάρουν τα αγόρια μαζί τους στο σπίτι τους το βράδυ για να τους παράσχουν ένα ζεστό μπάνιο και σπιτικό φαγητό. Εκείνο το βράδυ, η Krystal συνειδητοποίησε πόσο άσχημη ήταν η κατάστασή τους: τα αγόρια είχαν αμέτρητα τσιμπήματα εντόμων, και το δέρμα στα πόδια τους ήταν σε τραγική κατάσταση.
Η επόμενη Κυριακή, ο Ronnie και η Krystal έφευγαν από την εκκλησία, όταν τους πλησίασαν οι γονείς των αγοριών. Είχαν μια εκπληκτική ερώτηση για τον Ronnie και την Krystal, της οποίας η απάντηση θα άλλαζε για πάντα όλη τους τη ζωή.
Μετακινηθείτε προς τα κάτω για να διαβάσετε τι συνέβη μέσα απ’ τα λόγια της Krystal…

“Μμμ είπαν ναι…”
Η καρδιά μου σταμάτησε όταν άκουσα τα λόγια του συζύγου μου. Έκλεισα τα μάτια μου και προσευχήθηκα να πάρω θάρρος με το που ένιωσα ότι η ζωή μας ετοιμάζεται να αλλάξει σημαντικά. Ως πάστορες, πάντα προσπαθούμε να βοηθάμε τους άλλους ανθρώπους όσο μπορούμε, αλλά αυτό ήταν κάτι τελείως διαφορετικό. Ήταν κάτι πάνω από εμάς και το ξέραμε.
Επιτρέψτε μου να πάρω τα πράγματα απ’ την αρχή. Ήμασταν σε μια εκκλησία που ονομάζεται “καταφύγιο” και βρίσκεται στο Pasco County της Florida, η οποία έχει πολλούς άστεγους ανθρώπους. Ξέραμε ότι αυτή η κοινότητα ήταν πληγωμένη, έτσι ξεκινήσαμε να βοηθάμε τον κόσμο με όποιον τρόπο μπορούσαμε. Έχουμε συνεργαστεί με το αρμόδιο υπουργείο, το οποίο παρείχε δωρεάν ζεστά γεύματα στην εκκλησία δύο φορές την εβδομάδα (κάθε Τρίτη & Σάββατο) για τους άστεγους.
Μέσα σε λίγους μήνες, ήμασταν σε θέση να εξυπηρετήσουμε 500 άτομα την εβδομάδα και να προσφέρουμε επίσης δωρεάν ρούχα και προϊόντα περιποίησης.”

“Την Παρασκευή 6 Νοέμβρη, δουλεύαμε όλη την ημέρα στην εκκλησία, όταν παρατήρησα το μικροσκοπικό πρόσωπο ενός μικρού παιδιού να κοιτάζει προς εμάς μέσα από τις γυάλινες πόρτες. Ο μικρότερος αδερφός του ήταν δεμένος σε ένα καροτσάκι δίπλα στους γονείς τους. Ράγισε η καρδιά μου.
Αναγνώρισα τους γονείς, συμμετείχαν στο πρόγραμμα σίτισης για μερικές εβδομάδες. Η οικογένεια περνούσε την ημέρα της κάτω από μια τέντα, στο προαύλιο της εκκλησίας. Ήταν προφανές ότι τα παιδιά αυτά είχαν ανάγκη, και ήξερα ότι έπρεπε να τα βοηθήσουμε.
Αρχίσαμε να φανταζόμαστε το βράδυ που τα αγόρια θα μπορούσαν να κοιμηθούν σε ένα ζεστό σπίτι.”

“Ζήτησα από το σύζυγό μου να ρωτήσει τους γονείς των παιδιών αν θα μπορούσαμε να πάρουμε τα αγόρια στο σπίτι μας το βράδυ και να τους προσφέρουμε ένα ζεστό μπάνιο και σπιτικό φαγητό”
«Χμμ είπαν ναι …» ήταν τα επόμενα λόγια που άκουσα.
Χωρίς δισταγμό, έβαλαν ένα παλιό μπλε μπλουζάκι πόλο που είχαν πάρει από την εκκλησία στο μικρό παιδί και έβαλαν το μωρό στο κάθισμα του αυτοκινήτου. Ρώτησα στους γονείς τα ονόματα των παιδιών, αφού συνειδητοποίησα ότι δεν ήξερα πώς να τα φωνάξω. Μέσα σε 5 λεπτά έπιασε βροχή, και κοιτάζοντας στον καθρέφτη σκέφτηκα ότι ο Θεός παρείχε ένα καταφύγιο σ’ αυτά τα αγόρια, και επέλεξε αυτό να είναι το σπίτι μου.
Το Σάββατο, αφού επέστρεψαν στους γονείς τους, προσευχόμασταν ότι ο Θεός θα προστατεύει πάντα τα γλυκά αυτά αγόρια.”

“Καθώς φεύγαμε από την εκκλησία την Κυριακή το πρωί, μας πλησίασε η οικογένεια με μια κοινωνική λειτουργό ενώ ήμασταν ακόμα στο πάρκινγκ. Μας είπαν ότι μετά από έρευνα, η κοινωνική λειτουργός αποφάσισε ότι τα αγόρια θα πρέπει να απομακρυνθούν αμέσως από τους γονείς τους. (Λόγω των παιδιών, δεν μας αποκάλυψαν λεπτομέρειες.)
Οι γονείς μας ρώτησαν αν μπορούσαμε να φιλοξενήσουμε προσωρινά τα παιδιά για να αποφύγουν την ανάδοχη οικογένεια.
Αυτό έγινε πριν από 5 μήνες, και η οικογένειά μας άλλαξε τόσο ξαφνικά! Νοιώθουμε ευλογημένοι!”

“Είμαστε ευγνώμονες που ο Θεός τα έστειλε στη ζωή μας και θα τα αγαπάμε πάντα σαν δικά μας παιδιά.”
Με τα υπογεγραμμένα έντυπα συγκατάθεσης, είμαστε έτοιμοι να υιοθετήσουμε νόμιμα τα αγόρια και να γίνουν επίσημα πλέον μέλη της οικογένειάς μας.”

“Σας ευχαριστώ όλους για τις προσευχές σας και την μέχρι στιγμής στήριξή σας. Από τη στιγμή που δεν είμαστε θετοί γονείς, δεν έχουμε λάβει καμία βοήθεια από το κράτος για τη φροντίδα των παιδιών. Είμαστε ευγνώμονες σε αυτούς που προσφέρθηκαν να μας βοηθήσουν.
Ακόμα κι αν τα αγόρια είναι πλέον υπό την προστασία μας, τα δικαστικά έξοδα ανέρχονται σε $10.000.
Ευχόμαστε η ιστορία μας να βοηθήσει άλλους ανθρώπους να μην χάσουν την πίστη τους στο Θεό.”